Marianne mailde me dat ze zwanger was van haar tweede kindje en graag weer een geboortefotograaf bij de geboorte wilde hebben. Ze waren van de ene kant van het land naar de andere verhuisd en de afstand was te groot om hun eerdere geboortefotograaf voor deze geboorte te vragen. Vandaar dat ze op zoek waren gegaan en bij mij terecht waren gekomen.

Van een thuisbevalling naar het ziekenhuis in Arnhem

De geboorte van Lena vond thuis plaats, in bad, en verliep rustig en sereen. Die vertrouwde omgeving gaf Marianne een veilig gevoel. Maar dit keer was een thuisbevalling geen optie, omdat ze na Lena’s geboorte alsnog naar het ziekenhuis moest vanwege bloedverlies.

De spanning van een ziekenhuisbevalling

Natuurlijk ging veiligheid voor alles, maar dat Marianne met weeën de auto in moest om naar het ziekenhuis te gaan, gaf haar geen fijn gevoel. Eigenlijk zorgde alles aan de ziekenhuisomgeving ervoor dat ze moeite had om in haar bubbel te komen, en zelfs het bevalbad in het Rijnstate kon daar weinig aan veranderen.

Pijn, steun en doorzetten

Terwijl het warme water haar de vorige keer enorm hielp om in een bubbel te komen, was dat nu niet het geval. Ze probeerde verschillende houdingen, terwijl ze liefdevol met Michiel praatte over de kleine meid, hoe ze niet kon wachten om haar te ontmoeten en dat ze zo benieuwd was hoe ze eruit zou zien. Maar na een tijdje nam de pijn de overhand en riep ze ‘knip haar er maar uit, ik kan dit niet meer!’. Michiel bleef rustig en steunde haar zo goed als hij kon: ‘jij kan dit, je kon het bij Lena ook’. Maar in de erge pijn kon Marianne alleen nog maar niet al te vriendelijk meer antwoorden dat ze het echt niet kon.

Alles verandert in een oogwenk

Omdat het water niet het gewenste effect had, besloot ze op bed te gaan liggen. Terwijl de verloskundige ging overleggen over pijnstilling, hoorde ik Marianne zeggen dat ze het echt niet meer hield en moest persen. ‘Dit kan wel eens snel gaan’, dacht ik al. En dat bleek ook het geval: zodra de verloskundige terugkwam, werd duidelijk dat pijnstilling geen optie meer was: deze baby wilde eruit en wel nu!

Er gebeurt van alles tegelijk

Ondertussen zag ik Michiel naar zijn hoofd grijpen, terwijl hij ook nog zo goed mogelijk zijn best deed om Marianne te ondersteunen. ‘Michiel, gaat het wel?’, riep ik, en de verloskundige snelde toe om hem op een luie stoel te zetten, om te voorkomen dat hij flauw zou vallen. Natuurlijk moest zij haar aandacht meteen weer richten op Marianne. Tussen het fotograferen door kon ik nog helpen met een nat washandje, maar dit waren natuurlijk bij uitstek ook de echte momenten om vast te leggen.

Welkom op de wereld, Evi!

Ineens ging het snel en na slechts een paar keer persen, terwijl Michiel gelukkig weer bij was gekomen, zagen we een eerste glimp van hun kersverse dochter. Ze bleek een flinke meid met prachtige donkere haartjes te zijn! Marianne nam haar meteen in haar armen en begon weer net zo liefdevol tegen haar te praten als eerder toen ze in bad had gezeten. Papa Michiel had een grijns van oor tot oor op zijn gezicht terwijl hij het gezicht van zijn dochter bekeek en trots naar zijn vrouw keek. Kleine Evi kwam in een warm nest terecht, dat was wel duidelijk!

Een gouden uur vol rust en liefde

In tegenstelling tot de vorige keer was er van hevig bloedverlies geen sprake en konden de kersverse ouders heerlijk genieten van het gouden uur met de kleine meid. De bevalling was dan wel niet zoals ze voor ogen hadden; dit was hun gelukkig wel gegund.

Laat jouw bevalling vastleggen door een geboortefotograaf in Arnhem

Zou jij de geboorte van jouw kleine ook graag vastgelegd hebben, zodat je die eerste magische momenten voor altijd kunt herbeleven? Laat het me weten, zodat we samen kunnen kijken wat ik voor jullie kan betekenen.