Een telefoontje in de vroege ochtend

Ik lig nog diep te slapen als om zes uur ’s ochtends mijn telefoon gaat. Alisha is nog geen veertig weken zwanger van haar eerste kindje, maar haar vliezen zijn rond middernacht gebroken en inmiddels worden de weeën heftiger. ‘Wat heerlijk, een bevalling overdag!’, schiet door mijn hoofd, al zou later blijken dat het vooral erg fijn is dat ik nog een goede nacht heb gemaakt.

Een hectische start

Terwijl ze wachten op de verloskundige, vult Olof alvast het bevalbad. De overgeslagen nacht eist echter z’n tol: de slang schiet los uit het bad en water stroomt over de woonkamervloer. Dat is wel het laatste waar hij nu zin in heeft, maar snel komt hij in actie en begint te dweilen.

De verloskundige komt snel en stelt na de controles voor dat Olof even wat rust neemt. Ze moet wat op hem in praten om te accepteren dat hij even niet naast zijn vriendin zou zitten, maar uiteindelijk stemt hij in. Totdat de verloskundige bij haar vertrek in een overstroomde gang stapt. Nee, niet weer! Bij het uitzetten van de kraan was de slang op de badkamervloer terechtgekomen terwijl de andere kant nog in het water van het bevalbad hing. Terwijl Alisha haar best doet in de bevalbubbel te komen nu ze in bad ligt, gaan wij aan de slag om voor de tweede keer die ochtend te dweilen.

In de bevalbubbel

De rust keert uiteindelijk terug, ook doordat het water de gewenste verlichting geeft en Alisha zich tussen de weeën door enorm goed kan ontspannen. De natuurlijke pijnstilling doet goed z’n werk en ze lijkt af en toe zelfs even te slapen. Olof gaat alsnog even liggen en ik trek me even terug in de slaapkamer. Na een uurtje hoor ik dat Alisha vraagt om te gaan bellen omdat de weeën heftiger worden. De verloskundige is er binnen 5 minuten en bevestigt dat de ontsluiting goed vordert.

Rond 13 uur zie ik de verloskundige de kruiken warm maken en de kleertjes eromheen wikkelen. Alisha voelt druk en ondanks dat er nog geen volledige ontsluiting is, is het voelbaar in de kamer dat iedereen hetzelfde denkt: deze baby laat niet lang meer op zich wachten.

Dikke teleurstelling verwerken

Dit gevoel zwakt af als er na een uur weinig is veranderd. Op aanraden van de verloskundige stapt ze uit bad om een andere houding te proberen. Op de fitnessbal, met Olof aan haar zijde, vangt ze dapper de steeds krachtigere weeën op.

Na een uurtje checkt de verloskundige hoe het vordert, wat tegenvalt. De teleurstelling is zichtbaar en helemaal als er wordt voorgesteld toch naar het ziekenhuis te gaan om de weeën wat sterker te gaan maken. Dat is alles wat ze niet wilden, en ook zo onverwacht; de kraamverzorgende is er zelfs al!

Ze nemen de tijd om rustig te schakelen. Terwijl Olof de spullen verzamelt, bedekt Alisha nog even de appeltaart die ze die nacht, met gebroken vliezen en lichte weeën, had gebakken.

Op weg naar Den Bosch

We vertrekken door de file naar het Jeroen Bosch Ziekenhuis in Den Bosch. Tegen de tijd dat de avond begint, is Alisha al 17 uur bezig en al zo’n 33 uur wakker. Het kost moeite om te schakelen van de intieme sfeer van thuis naar de felle lampen en nieuwe gezichten van het ziekenhuis. Maar ze blijven vertrouwen en regie houden: we hangen lampjes op, dimmen de felle lampen en ze geven goed aan wat ze wel en niet prettig vinden. Het is erg mooi om te zien hoe ze dit echt als een team doen.

Een sterrenkijker

Al snel blijkt waarom het niet wil vorderen: hun kindje ligt als sterrenkijker, met het gezichtje naar voren. Hierdoor is er onvoldoende druk op de baarmoedermond om te zorgen voor volledige ontsluiting. Nu wordt in overleg besloten dat de weeënopwekkers het proces een handje gaan helpen. De weeën waren al niet mals; Alisha krijgt het echt voor haar kiezen.

Dapper vangt ze de weeën de uren daarna op: staand, liggend in bed, hangend in Olofs armen, op de fitnessbal. Wat een opluchting als ze persdrang krijgt! Maar wat blijkt? Die moet ze wegpuffen, omdat ze nog geen volledige ontsluiting heeft. Het lijkt bijna niet meer te doen, maar ook nu horen we Alisha dapper doorbikkelen en weinig klagen. Het ziekenhuispersoneel raadt op dit moment een morfinepompje aan om wat op krachten te kunnen komen voor de persfase. Zoals de verpleegkundige achteraf zegt: ‘dat was het grootste cadeau dat je jezelf had kunnen geven’, en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.

De geboorte van Lasse

Ook voor Olof komt dit op een goed moment, want hij staat te tollen op zijn benen en kan nu ook even gaan liggen. Totdat het verlossende woord komt rond 21.45 uur: Alisha mag gaan persen! Het blijkt nog een hele taaie klus om van een sterrenkijker te bevallen. Alisha geeft alles in verschillende houdingen op bed en op de baarkruk, om de zwaartekracht zoveel mogelijk mee te laten helpen.

‘Nu moet het gebeuren!’, roept de verloskundige na vijf kwartier. Anders moet er echt een knip komen. De verloskundige waarschuwt nog dat het wel even kan duren voordat de kleine gaat huilen, omdat ook hij even bij moet komen, maar hij is nog niet eens helemaal geboren voordat hij goed van zich laat horen!

Een heerlijk lang gouden uur

Wow, ik heb geen woorden voor haar harde werken, wat een bikkel is deze mama. Helemaal als ik haar hoor zeggen, na minder dan een half uur ‘het was het helemaal waard’. De vermoeidheid is enorm, maar het geluk op de gezichten van de kersverse ouders nog groter. Gelukkig kan de wens van lekker lang buidelen en huid-op-huid contact met mama wel in vervulling gaan. 

Nadat ik deze eerste momenten uitgebreid heb vastgelegd, laat ik het nieuwe gezin even alleen. Nadat ik dit aankondig, zegt Olof ‘We waren bijna vergeten dat jij er ook nog was. En dat bedoel ik niet vervelend’. Zo vat ik het ook zeer zeker niet op; het is eerder een compliment dat het zo natuurlijk voelt dat ik in de kamer ben.

Lasse wordt uitgebreid nagekeken en goedgekeurd, waarna hij lekker bij papa in z’n armen bij kan komen. Je zou denken dat de rust nu compleet is, maar niks is minder waar: het hechten is een ware kwelling. Maar ook hier weer zet Alisha de tanden stevig op elkaar: ze is vastbesloten om dit niet op de ok te laten eindigen.

Een bijzondere kraamvisite

Een paar dagen later krijg ik een berichtje van Alisha. Ze zijn lekker thuis, alles gaat goed en ze nodigen me uit om op kraamvisite te komen. Om na te praten en het complete plaatje te reconstrueren, zeker ook omdat ik er (als enige) de hele bevalling bij ben geweest. Ik kan me goed indenken hoe Alisha zich voelt en dat het zou helpen om samen over deze intense ervaring te praten: je bouwt in korte tijd een band op.

Daarom is dit ook zo bijzonder: het is zo persoonlijk en ondanks dat ik geen zorgverlener ben, kan ik toch een mooie bijdrage aan een geboorte leveren.

Overweeg je ook een geboortefotograaf? Lees meer over geboortefotografie, of laat het me weten.